ارسال به دوستان ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 251448

غلبه بر درد و رنج در گرو هدفمند ساختن آن است

درد و رنج انسان را آگاه و هوشیار می سازد

حسین مطیع، عضو هیئت علمی گروه معارف دانشگاه صنعتی اصفهان، در گفت و گو با ایکنا از اصفهان با بیان اینکه همه انسان ها با علم حضوری خود درد و رنج را می فهمند، اظهار کرد: منشأ درد و رنج همواره یک چیز است و آن اینکه میل درونی انسان با واقعیت خارجی و بیرونی در تعارض قرار می گیرد، برای مثال ما دوست داریم که در جهان عدالت برقرار باشد، ولی وقتی نگاه می کنیم می بینیم بی عدالتی های زیادی در جهان وجود دارد که باعث می شود ما دچار درد و رنج شده و فکر کنیم عدالت وجود ندارد، مثل اینکه چرا سرمایه های نخستین ما با دیگران مساوی نیست. یکی دیگر از مواردی که باعث درد و رنج می شود مرگ است. دوست نداریم بمیریم، چون می خواهیم جاودانه شویم، ولی بالاخره زندگی ما به پایان می رسد.
وی محدودیت های وجودی انسان را یکی دیگر از موارد درد و رنج خواند و افزود: انسان دوست دارد بلندپروازی هایی داشته باشد و افق های جدیدی را کشف کند، ولی در واقعیت عوامل زیادی مانع شده و به او اجازه موفقیت نمی دهد. از طرف دیگر، انسان نمی تواند معنا و حکمت برخی از اتفاقات و حوادث جهان هستی را درک کند، در حالی که در درون خود دوست دارد معنای آنها را بفهمد. همچنین انسان در درون خود دوست ندارد تنها باشد، ولی در بیرون احساس می کند تنهاست و کسی او را درک نمی کند، یا اینکه انسان دوست دارد پاک و معصوم و عاری از گناه و اشتباه باشد، ولی در واقعیت این طور نیست و گاه دچار گناه و خطا می شود.

درد و رنج انسان را آگاه و هوشیار می سازد


عضو هیئت علمی گروه معارف دانشگاه صنعتی اصفهان با بیان اینکه اگر منشأ درد و رنج را درک کنیم، فلسفه آن را نیز بهتر متوجه می شویم، گفت: اندیشمندان مسلمان و غیرمسلمان چند مورد را در قالب فلسفه زندگی بیان کرده اند، اول اینکه درد و رنج جنبه تنبیهی و بیدارگری برای انسان دارد و او را آگاه و هوشیار ساخته و متوجه نعمت هایش می کند. درد و رنج گاهی مواقع باعث شکوفایی استعدادهای انسان نیز می شود، بیش از نود درصد اختراعات و اکتشافات ناشی از درد و رنج هایی بوده که بشر متحمل شده و برای رفع آنها دنبال اختراعات و اکتشافات رفته است.
مطیع اضافه کرد: درد و رنج گاهی باعث ترفیع درجه می شود، در حدیثی از امیرالمؤمنین علی(ع) آمده است:«إِنَّ الْبَلَاءَ لِلظَّالِمِ أَدَبٌ وَ لِلْمُؤْمِنِ امْتِحَانٌ وَ لِلْأَنْبِيَاءِ دَرَجَةٌ وَ لِلْأَوْلِيَاءِ كَرَامَة؛ بلاها برای ظالم تـأدیب و برای مؤمنان امتحان و برای پیامبران درجه و برای اولیا کرامت و مقام است». از طرف دیگر، بعضی از دردها و رنج ها نسبی اند، یعنی برای یک نفر درد و رنج و برای دیگری خوشی و نعمت است، ولی باید به این نکته توجه کنیم که در جهان هستی هماهنگی نهایی وجود دارد، مبنی بر اینکه همه چیز در نهایت نیکوست و اگر هم درد و رنجی وجود دارد، به خال سیاهی بر روی رخی زیبا می ماند، خود خال زشت است، ولی هماهنگی نهایی آن را زیبا و زیباتر می کند، مثل شبکه فاضلاب برای یک ساختمان است که اگرچه کثیف و بدبوست، ولی وجود آن برای ساختمان لازم و ضروری است.

سختی و آسانی همزاد یکدیگرند


وی افزود: دردها و رنج ها گاهی مواقع باعث می شود در کنار آنها به خیرهای دیگری برسیم و در واقع اینها همزاد هم اند، قرآن می فرماید: «فان مع العسر يسرا ان مع العسر يسرا؛ بعد از هر دشوارى گشايشى است، بلكه با هر دشوارى دو گشايش است». امام حسن عسکری(ع) فرمودند: «هیچ درد و رنجی نیست که خداوند به انسان مومن می دهد، جز اینکه نعمت بالاتری او را احاطه کرده است». اگر این نکته را متوجه شویم، آن وقت دردها و رنج های عالم معنادار می شود.
عضو هیئت علمی گروه معارف دانشگاه صنعتی اصفهان اظهار کرد: منظور از معناداری این است که درد و رنج برطرف شود که گاهی مواقع این اتفاق رخ می دهد و گاهی هم نه؛ اگر برطرف نشود، هدفمند شود، یعنی هدفی وجود داشته باشد که ارزشمندتر از تحمل درد و رنج باشد؛ مثل دانش آموز یا دانشجویی که شب امتحان با درد و رنج درس می خواند، با این هدف که نمره خوبی کسب کرده و قبول شود، چون این هدف شریف است و ارزش دارد، به خاطر آن درد و رنج را تحمل می کند؛ یا اینکه گفته شده اگر مصیبتی پیش آمد یا عزیزی را از دست دادید، کربلا را یاد کنید، چون با این کار درد و رنج خود را معنادار می کنید، یعنی هدفی پیدا کردید که ارزشمندتر از این وسیله بوده و آن، همراهی با حضرت سیدالشهدا(ع) و اتصال به جنبه های معنوی و ملکوتی ایشان است، آن وقت تحمل مصیبت یا داغ عزیزان آسان تر می شود.
وی تصریح کرد: در کنار سختی ها، آسانی نیز هست. خدا به هیچ کس سختی کامل نمی دهد. در عالم واقع هیچ فرد یا خانواده یا جامعه ای بدبخت یا خوشبخت کامل نیست.
مطیع اظهار کرد: مرگ تفاوت های میان انسان ها، جنگ ها و بیماری ها مصادیق سختی ها و مشقت هایی است که در عالم وجود دارد و اینکه چرا خداوند انسان را در رنج و سختی آفریده، برای پرورش و تکامل روح انسان، قدرشناسی، شکوفایی استعدادها و آزمون و ترفیع درجه اوست.
وی در پاسخ به این سؤال که آیا هر کس به خدا نزدیک تر باشد، بیشتر به بلا و مصیبت گرفتار می شود، گفت: الزاماً این طور نیست. ممکن است خداوند بعضی از اولیای خود را با بلا و مصیبت آزمایش کند، ولی با عده ای هم این کار را نمی کند. البته اولیای خدا به این مقام رسیده اند که هر چه خدا به آنها بدهد اعم از غم و شادی برایشان فرقی ندارد و همان را می پسندند.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :